Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/10306 K.2025/15623

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; katılanların kamu görevlisi olmadığına ve kendisine hakaret ettiklerine, kamera görüntüleri temin edilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna, kararın bozulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Katılanların beyanları, olay tutanağı, tanıkların beyanları, takipsizlik kararı ve tüm dosya kapsamından, sanığın atılı suçu işlediğine, yasal koşulları oluşmadığından 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinin uygulanmamasına yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen,Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince '' Hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanan sanık hakkında cezanın infazından sonra TCK’nın 58/6. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, bu hususta karar verilmemesi yasaya aykırı ise de; aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından bu eksiklik eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.'' belirtilmiş ise de bu hususun Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/02/2015 tarih ve 2013/451 Esas, 2015/6 sayılı kararı gereğince, aleyhe değiştirme yasağı kapsamına girmediğinden,

sanık hakkında "... Cezanın infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına" karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasına "... Cezanın infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Karasu 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,