Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/12511 K.2024/2536

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ıncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 265 inci maddesinin ilk fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün ve 6 ay 7 gün hapis cezalarıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli ve 2022/1851 Esas, 2023/543 Karar sayılı kararıyla, sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kanuni süreyi bilmediğinden ve çalışması nedeniyle tebligatı alır almaz başvuruda bulunduğuna, somut delil olmaksızın hapis cezaları verildiğine ve bu nedenle asıl hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

"İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

"... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, görevi yaptırmamak için direnme suçu açısından verilen asıl hükmün kesin nitelikte olup temyizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca; sanığın yokluğunda kurulup 04.03.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen hakaret suçuna ilişkin asıl hükme karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 22.03.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşıldığından,

sanığın her iki suç açısından verilen ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR