Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/12832 K.2023/24782

Sanık hakkında saldırgan sarhoşluk ve görevli memura mukavemet suçlarından mahkumiyetine ilişkin uyarlama yapılmasına yer olmadığına dair yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60335 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin; Aynen infaza ilişkin Trabzon İnfaz Hakimliğinin 09.02.2022 tarihli ve 2022/649 Esas, 2022/658 Karar sayılı kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/02/2022 tarihli ve 2022/129 Değişik İş sayılı kararının asıl kararın bozulması halinde yok hükmünde olduğu gözetilerek yapılan incelemede, Dosya kapsamına göre,

1. Saldırgan sarhoşluk suçunun 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun ile suç olmaktan çıkarıldığı, kabahat eylemine dönüştüğü anlaşıldığından, Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2021 tarihli kararı ile saldırgan sarhoşluk suçu yönünden beraat kararı verilmesi gerektiği,

2. Görevli memura mukavemet suçu açısından, 5237 sayılı Kanun ile hükümlü lehine bir düzenleme getirilmediğinin değerlendirilmesi halinde önceki hükümde yer alan ağır para cezasının, 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5335 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5083 sayılı Kanun'un 2. maddesine eklenen son fıkra ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5. maddesi uyarınca, bir Türk Lirasının altında kalan tutar atılıp adli para cezasına dönüştürülerek infazına karar verilmesi gerektiği, keza adli para cezasının,

5083 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile hükümden sonra 01/01/2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunduğundan, yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir. Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Aynen infaza ilişkin Trabzon İnfaz Hakimliğinin 09.02.2022 tarihli ve 2022/649 Esas, 2022/658 Karar sayılı kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2022 tarihli ve 2022/129 Değişik İş sayılı kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede, 01.06.2005 tarihinden önce kesinleşen hükmün anılan tarihte yürürlüğe giren 5237, 5252 ve 5271 sayılı Yasaların lehe hükümlerinin değerlendirilmesi ve olaya uygulanması niteliğindeki başvuru üzerine, anılan yasalarda somut olay ve uygulamaya ilişkin olarak gereklerinin yerine getirilmesi gerekir.

Sanığın saldırgan sarhoşluk eyleminin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun (5326 sayılı Kanun) 35 inci maddesinde düzenlendiği nazara alınarak duruşma açılıp 765 sayılı Kanun'un 572 nci maddesinin birinci fıkrası maddesi veya 5326 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinde öngörülen cezalardan hangisinin lehe olduğu belirlenip lehe olan kanun ve madde uyarınca hakkında idari para cezası tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve yine görevli memura mukavemet suçu açısından 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 22 nci maddesi ile 5083 sayılı Kanun'un ikinci

maddesinin sonuna eklenen fıkra uyarınca "ilgili kanunlar gereğince uygulanacak idari ve adli para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde '1 Yeni Türk Lirası' altında kalan tutarlar dikkate alınmaz" hükmü gözetilmeyip sanık açısından 5237 sayılı Kanun'un lehe bir düzenleme getirmediğinden bahisle uyarlama isteminin reddine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR