Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13099 K.2024/2964

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin ilk fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 02.05.2023 tarihli ve 2022/2607 Esas, 2023/903 Karar sayılı kararıyla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 05.06.2023 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi, ek kararın kaldırılarak suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer verilen;

"... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR