Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13826 K.2023/24720

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 1860 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddeleri uyarınca iki kez 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmiş olup, kararın itiraz edilmeden kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle ihbar edilmesi üzerine hükümlerin aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.07.2023 tarih ve 94660652-105-48-10218-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/84148 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/84148 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/11. fıkrasındaki “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.

Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir.” şeklindeki açıklamalara nazaran, Dosya kapsamına göre, sanığın hakaret ve kasten yaralama suçlarından Bodrum (Kapatılan)

1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06/09/2012 tarihli ve 2012/183 esas, 2012/780 sayılı kararı ile mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 13/12/2014 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan İstanbul

23. Asliye Mahkemesinin 07/02/2022 tarihli ve 2019/1002 esas, 2022/131 sayılı kararıyla mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek denetim süresi içerisinde işlemiş olduğu suç nedeniyle ihbarda bulunulmasını takiben, Bodrum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2022 tarihli ve 2022/226 esas, 2022/463 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de, Sanık hakkında denetim süresinde işlediği kasıtlı suç nedeniyle İstanbul

23. Asliye Mahkemesinin 07/02/2022 tarihli kararıyla mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29/09/2022 tarihli ve 2021/15-72 esas, 2022/596 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, esas itibarıyla bünyesinde iki karar barındıran bir kurum olduğu, ilk kararın teknik anlamda hüküm sayılan ancak açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hukuken varlık kazanamayan mahkûmiyet hükmü olduğu,

ikinci kararın ise, ön hükmün üzerine inşa edilen ve önceki hükmün varlık kazanmasını engelleyen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olduğu, bu ikinci kararın varlığı devam ettiği sürece de ön hükmün hukuken sonuç doğurma özelliğini kazanamayacağı cihetle, hükmün açıklanma şartlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un "hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması” başlığını taşıyan 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasında. "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilmesi halinde sanık, beş yıl süreyle denetim süresine tâbi tutulur." aynı maddenin on birinci fıkrasında. "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.

Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir." hükümleri yer almaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2017/3-421 Esas, 2018/543 sayılı, 18.10.2018 tarihli ve 2015/2-361 Esas, 2018/448 sayılı, 22.04.2014 tarihli ve 2013/3-752 Esas, 2014/200 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere; açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanabilmesi için iki hâlden birinin gerçekleşmiş olması gerekmektedir.

Buna göre, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi veya mahkemece kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getirmemesi/getirememesi hâlinde hüküm açıklanacaktır. Denetim süresi içinde kasıtlı bir suçtan mahkûm olunması durumunda hükmün açıklanabilmesi için bu ikinci suçun denetim süresi içerisinde işlenmesi ve kasıtlı bir suç olması yeterlidir.

Deneme süresi içerisinde işlenen ikinci suçun bu süre içerisinde kesinleşmesi gibi bir zorunluluğa madde metninde yer verilmemiştir. Ancak mahkeme sanığın denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan verilen mahkûmiyet kararının kesinleşmesinden sonra hükmü açıklayabilecektir. İnceleme konusu somut olayda; hükmün açıklanmasına neden olan ihbara konu İstanbul

23. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2022 tarihli ve 2019/1002 Esas, 2022/131 Karar sayılı dosyasında sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde satın almak ve bulundurmak suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği bu nedenle karar tarihinde ortada kesinleşmiş kasıtlı suçtan bir mahkûmiyet kararı bulunmadığından hükmün açıklanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR