Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/1388 K.2025/1431

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece bozma üzerine sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, temel ceza belirlenirken haksız olarak alt sınırdan uzaklaşıldığına, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve beraatine karar verilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, Bursa Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü cevabi yazısı ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın imar kirliliğine neden olma suçunu işlediği hususunda Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'a öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış,

Kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen tekerrüre esas alınan Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/1410 Esas, 2010/293 Karar sayılı kararında sanık hakkında hükmolunan erteli hapis cezasına ilişkin 2 yıl 6 aylık denetim süresinin belirlendiği, hükmün 18.03.2010 tarihinde kesinleşip, 2 yıl 6 aylık denetim süresi geçmesiyle birlikte 18.09.2012 tarihinde kararın infaz edilmiş sayıldığı, bu tarihten itibaren 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b maddesinde belirtilen üç yıllık süre geçtikten sonra, 11.11.2015 tarihinde temyize konu suç işlendiğinden, söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi dışında isabetsizlik görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından tekerrür uygulanmasına ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,