Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/14694 K.2026/1820

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; lavobaya gitmesine izin verilmediğine, atılı suç işlemediğine, eksik inceleme ile karar verildiğine ve lehine olan hükümler uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunması, mağdurun beyanı, tanığın anlatımı, tutanak ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek

gerekmiş ve Bölge Adliye Mahkemesince basit yargılama usulü uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinden bahisle karar bozulduktan sonra mahkemece duruşma açılarak zımnen 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesinin uygulanmaması takdir edildiğinden tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın, kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR