Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/15748 K.2025/18336

Sanık müdafiinin temyizinin sadece hakaret suçuna yönelik olduğu belirlenmiştir. Yapılan ön inceleme neticesinde; Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; tanık beyanları ve dosya kapsamı itibarıyla sanığın yüklenen hakaret suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka ve emsal Yargıtay kararlarına aykırı olduğuna, sanık tarafından sarf edilen sözlerin rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı olarak kabul edilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine, sanık savunması, katılan anlatımları, tanık beyanları ile olay tutanağına göre, sanık müdafiinin, sanığın atılı suçu işlemediği yönündeki temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak;

Somut olayda, suç tarihinde yürürlükte bulunan 772 sayılı Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanunu uyarınca durdurma ve kimlik sorma yetkisi bulunmayan çarşı ve mahalle bekçisi olan katılanların durdurma ve kimlik sorması üzerine sanığın üzerine atılı suçu işlediği, hakaret suçunun görevden dolayı işlenmemesi karşısında, TCK'nın 125/1. maddesi yerine hatalı şekilde aynı Kanunun 125/3-a maddesinin uygulanması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR