Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/16648 K.2026/2077

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükmün, kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir. Hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi ; sanığın hakaret eyleminde bulunmaması, katılan beyanları dışında delil bulunmaması, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında beraat kararı verilmesinin gerekmesi nedenleriyle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için olay hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekir. Somut olayda sanığın, sokağa çıkma yasağı sırasında gerçekleşen olayda aleniyet unsurunun ne şekilde gerçekleştiği açıklanmadan 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması,

2. Mağdur sayısı dikkate alındığında hükümde 5237 sayılı Kanun'un 43/2 maddesinin uygulanması sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Hakaret eyleminin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı ve 5237 sayılı Kanun'un 125/3-c maddesinde düzenlenen kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle işlendiğinin anlaşılması karşısında, aynı Kanun'un 61. maddesi gereğince temel ceza alt sınırından uzaklaşılırken belirlenirken bu hususun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Kamu Malına Zarar Verme Suçundan Verilen Hüküm Yönünden 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen " İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları''nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,