Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/1940 K.2023/21779

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu tespit edilmekle yapılan ön inceleme neticesinde, Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı, 34 üncü maddesinin ikinci fıkraları ile 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda kurulan asıl hükümde,

adı geçenin ceza infaz kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunması sebebiyle temyiz dilekçesinin cezaevi idaresine başvuru aracılığıyla da gönderilebileceğinin belirtilmemesi ve ceza infaz kurumunda bulunan sanığa asıl hüküm ile ek kararın tebligatı sırasında, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, kararların kendisine okunup anlatılması gerektiği halde, bu usule uyulmadan yapılan tebliğ işlemlerinin usulsüz olduğu,

bu nedenle temyiz istemi niteliğinde bulunan 27.08.2014 ile 01.01.2023 tarihli başvuruların 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince yasal süresinde oldukları anlaşılmakla, temyiz talebinin süre yönünden kabule şayan olmamasından dolayı reddine dair verilen 18.09.2014 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle ve aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı belirlenerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 43 üncü maddesi uyarınca hakaret suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuş, karar başka suçtan hükümlü olan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı şekilde 12.12.2013 tarihli tutanak ile tebliğ edilmiş, hükmün temyiz edilmediği gerekçesiyle 06.01.2014 tarihi itibarıyla kesinleştirme işlemi yapılmış, sanık ceza infaz kurumundan göndermiş olduğu 27.08.2014 tarihli dilekçesiyle kararı temyiz etmiş, Mahkemenin 18.09.2014 tarihli ek kararıyla talebi süre yönünden reddedilmiş, anılan karar yine aynı Kanun maddesine aykırı olacak şekilde 23.09.2014 tarihli tutanakla tebliğ edilmiş, sanık yeniden 01.01.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz isteminde bulunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın yokluğunda verildiğine, kendisine bildirimde bulunulmadığına ve bu nedenle tarafına temyiz hakkı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ... E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda T-5 numaralı odada başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu, olay tarihinde görevli memurlardan sık sık zile basarak ateş istediği, ancak hükümlünün daha önce kalmış olduğu odaları yaktığı ve cezaevine de hastaneyi yakması sebebiyle geldiği, mağdur görevlilerin idare tarafından sanığa ateş verilmemesi konusunda sözlü talimat aldıkları, bu nedenle hükümlüye ateş vermedikleri, bunun üzerine sanığın da kendilerine ve tüm idareye hitaben sinkaflı küfürler ettiği, böylelikle sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı, 34 üncü maddesinin ikinci fıkraları ile 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda kurulan asıl hükümde, adı geçenin ceza infaz kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunması sebebiyle temyiz dilekçesinin cezaevi idaresine başvuru aracılığıyla da gönderilebileceğinin belirtilmemesi ve ceza infaz kurumunda bulunan sanığa asıl hüküm ile ek kararın tebligatı sırasında,

5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, kararların kendisine okunup anlatılması gerektiği halde, bu usule uyulmadan yapılan tebliğ işlemleri usulsüz olduğundan, sanığın öğrenme üzerine verdiği 27.08.2014 ve 01.01.2023 tarihli dilekçelerine konu temyiz başvurularının yasal süresinde gerçekleştirildiği kabul edilmiş, bu nedenle temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı verilen 18.09.2014 tarihli ek karar kaldırılarak işin esasına geçilmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı öngörüldüğü anlaşılmıştır. 3. Sanık hakkında mahkumiyet hükmünün kurulduğu 03.12.2013 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar dava zamanaşımını kesen ya da durduran bir neden olmadığı da gözetildiğinde, 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR