Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/2301 K.2025/9397

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; tanık N.O.Ö.'nün, iddianamede geçenlerden başka sözleri beyan ettiğine, sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, iflas eden sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının günlüğünün alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Seçimlik ceza öngören hakaret suçunda hapis cezasına hükmolunduktan sonra bu cezanın 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi,

2.Sanığın, katılanın kendisine hitaben '' deli mi ne '' şeklinde beyanda bulunduğuna yönelik savunmasının, yargılamada dinlenmesinden vazgeçilen tanık M. U.'nun kolluk ifadesiyle doğrulanması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3.Yargılama aşamasında ekonomik ve sosyal durumu araştırılmayan sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının günlüğünün 30,00 TL'den hesaplanması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR