Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/2525 K.2025/10595

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; miktar itibariyle kesin olarak verilen mahkumiyet hükmüne karşı, katılan vekili tarafından vasfa yönelik aleyhe temyizde bulunulduğundan, bu hükmün de temyize kabil olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmü, Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak 5237 sayılı Yasanın 125/1. maddesine göre mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; sanığın suçu katılanın görevli bulunduğu yerde görevi başında işlediğine, Usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288. ve 294. maddeleri kapsamında sanık müdafii ve katılan vekilinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilmek suretiyle yapılan değerlendirmede:

Sanık hakkında suç tarihinde uzlaştırma kapsamında bulunmayan kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kamu davası açıldığı, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince yapılan yargılama neticesinde sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret suçunu oluşturduğunun kabul edildiği, sanığın değişen suç vasfı itibariyle mahkumiyetine karar verilen suçun uzlaştırma kapsamında bulunması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesine göre uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla; 5237 sayılı Kanun'un 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeni ile karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR