Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/3983 K.2025/11775

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanığın 21.02.2018 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olup kesinleşmesi nedeniyle, açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyete dair verilen karara yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince, hükmün hapis cezası yerine adli para cezası seçilerek kurulmak suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sağlık çalışanlarına yönelik eylemler nedeniyle üst hadden cezalandırılması gerektiğine bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir. 2.Sanık müdafiinin temyiz isteği; müvekkilinin ağır tahrik altında atılı suçu işlediğine, müvekkilinin savunma hakkını tam olarak kullanamadığına, yargılama aşamasında tanık dinletme hakkı hatırlatılmadığından tanık dinletemediğine, müvekkili aleyhine atılı suçu işlediğine yönelik hiçbir somut delil bulunmadığına bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi nedeniyle açıklanmasına karar verilecek yeni hükmün, Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hüküm olacağı, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun,

hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, önceki karara yollama yapılmak suretiyle, Anayasanın 141. ve 5271 sayılı Kanun'un 34, 223 ve 230. maddelerine aykırı davranılması nedeniyle,

Karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR