Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/4033 K.2025/12027

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; pişman olduğuna, hata yaptığına, pişmanlıkla ilgili yasa maddelerinden faydalanmak istediğine, İlk Derece Mahkemesince lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozulmasına vesaire yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, aşağıda belirtilen dışında başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan kasıtlı suçtan mahkûmiyetinin “5237 sayılı Kanun'un 191/1. fıkrasında düzenlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak” suçuna ilişkin olduğu ve bu suçtan, 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebilecek olması ve bu tedbirin gereklerine uyulması hâlinde ise açılmış olan davanın düşmesine karar verilebilecek olması karşısında,

öncelikle uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı saptanarak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinde düzenlenen tekerrür ve 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinde düzenlenen erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının, müesseselerinin uygulanıp uygulanmayacağının denetime olanak verecek biçimde kararda gösterilmek suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR