Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/5975 K.2023/20064

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun’un 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Gaziosmanpaşa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2018 tarihli ve 2016/455 Esas, 2018/143 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 gün ve 2023/34328 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin; “Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 02.06.2016 tarihli ve 2015/8482 Esas, 2016/5178 Karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2015 tarihli ve 2015/11576 sayılı iddianamesinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasının talep edilmediği halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 226 ncı maddesi uyarınca da sanığa ek savunma hakkı verilmeden tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık ...'a, 29.06.2016 tarihli celsede adli sicil kaydının okunduğunun anlaşılması karşısında, sanığa ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasında hukuka aykırılık görülmediğinden, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir.

III. KARAR