Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/6791 K.2026/957

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiş, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı Kanun'un 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ile müdafiinin başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ile müdafiinin temyiz istemleri, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, cezalandırmaya yeterli her türlü şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığına, paylaşımlarda cumhurbaşkanı kelimesinin geçmediğine, aleniyet unsurunun gerçekleşmediğine, sanığın atılı suçu işlemediğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, diğer temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

Sanığın, mahkemedeki savunmasında suç tarihinde telefonunun çalındığını, suça konu paylaşımın bu dönemde yapıldığını, paylaşımın kendisine ait olmadığını belirtip, suçlamayı kabul ettiği kolluktaki ifadesinden dönmesi, 5271 sayılı Kanun'un 148/4. maddesi uyarınca müdafii hazır bulunmaksızın kolluk tarafından alınan ifadenin hakim veya mahkeme önünde doğrulanmadıkça hükme esas alınmasının mümkün olmaması, 17.02.2020 tarihli araştırma raporunda, suçta kullanılan hesapta herhangi bir suç içerikli paylaşıma veya ihbar ekinde gönderilen ekran görüntüsündeki paylaşıma rastlanılmadığının belirtilmiş olması,

dosyada ihbar ekinde gönderilen ekran görüntüsü dışında bir delilin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığı halde yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR