Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/6963 K.2025/15071

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; katılanın kendisine ve arkadaşına hakaret ettiğine, kararı temyiz etmek istediğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık ikrarı, katılan beyanı, tanıklar ...'nin ve ...'nin beyanları, olay tutanağı, takipsizlik kararı ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediği yönünde ve yasal koşulları oluşmadığından 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinin uygulanmamasına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı.

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, İlk Derece Mahkemesince verilen 30.05.2019 tarihli hükmün sadece sanık tarafından istinaf edildiği,

aleyhe istinaf talebi olmadığı gözetilmeksizin "cezayı aleyhe değiştirme" yasağı gözetilmeden daha ağır cezayı içeren mahkumiyet ilamının tekerrüre esas alınarak karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesine aykırı davranılması ve tekerrür hükümleri uygulanırken, 5237 sayılı Kanun'un 58/7. maddesi uyarınca cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar biçimde 1 yıl denetimli serbestlik tedbiri süresinin belirlenmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısımların hükümden çıkarılması” yerine " Kapatılan 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/424 Esas, 2017/166 Karar sayılı ilamı ile

3. Asliye Ceza Mahkemesine devredilen

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/753 Esas, 2017/410 Karar sayılı Kasten yaralama suçundan 6 ay hapis cezası verildiği, bu kararın 03/05/2017 tarihinde kesinleştiği ve sanığın tekerrür süresi içerisinde tekrar suç işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi gereğince tekerrür hükümleri uygulanarak cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezasının infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,