Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/7272 K.2025/13083

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verildiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağına, yeterli ve kesin delil bulunmadığına, masumiyet karinesinin ihlal edildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanmadığına, lehe hükümlerin uygulanması ve kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, takdiri indirim uygulanan sanık hakkında diğer lehe hükümlerin uygulanabilmesi için aranan koşullar oluşmadığından sanığın bu yöndeki temyiz sebebinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

1. Sanık hakkında hakaret suçundan basit yargılama usulü uygulanarak verilen mahkûmiyet kararına o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümler uyarınca yargılama yapılarak sanığın savunması alınmadan mahkumiyet kararı verildiğinin ve eylemin aleni ortamda gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanmış olduğunun anlaşılması karşısında, suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı 2 yılı aştığından basit yargılama usulünün uygulanamayacağı, bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 252/2. maddesi kapsamında ihtarlı davetiye çıkarılması yeterli olmadığından,

sanığın duruşmada bizzat hazır edilmeyerek mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle, 5237 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2. 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin uygulanabilmesi için, bir suç işleme kararıyla, değişik zamanlarda aynı kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eylemlerinin hangi tarihte gerçekleştiğine ilişkin bir tespit yapılmadan ve ne şekilde zincirleme suç hükümlerinin oluştuğu açıklanmadan 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin uygulanması, 3. Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226/2. maddesine aykırı davranılması, Hukuka aykırı görülmüştür. l

V. KARAR