Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/8068 K.2025/14586

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesi kararının kesin nitelikte olduğu belirlenmiştir.

Hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; şikayetçilerin meslektaşı olan tanık beyanları dışında atılı suçları işlediğine yönelik delil bulunmadığına, tanık beyanlarının yanlı olduğuna, şikayetçilerin kendisini darp ettiklerine, verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi ve takdiri indirimin uygulanmamasına yönelik gerekçenin yetersiz olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mükerrir sanık hakkında hapis cezası seçilmesi ile hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesi uyarınca ve uzun süreli olması nedeniyle adli para cezasına çevrilemeyeceği anlaşılmış, olay tutanağı, şikayetçi beyanları, tanık anlatımları ve yaka kamera görüntülerinin çözümüne ilişkin CD çözümleme tutanağı doğrultusunda sanığın atılı suçu işlediğine ve takdiri indirimin uygulanmamasına yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş ve bu yöndeki temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak; Şikayetçi polis memurlarına ait yaka kamerası kayıtlarının çözümüne ilişkin 21.01.2018 tarihli CD çözümleme tutanağında, sanığın şikayetçilere hakaret etmesinin üzerine kim tarafından söylendiği tespit edilemeyen ancak görevli memurlardan olduğu düşünülen bir şahıs tarafından sanığa hakaret edildiğinin tespiti ve sanığın polis memurlarının kendisini darp ettiğini iddia etmesi karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesinin sanık hakkında uygulanma olanağının tartışılmaması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

A. Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,