Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/8126 K.2025/13361

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine 29. maddesinin uygulandığına, sanığın katılanın tahrikleri altında bir anlık kızgınlıkla mesaj gönderdiğine, sözlerin hakaret boyutuna varmadığına, takdiri indirimin uygulanmadığına, lehe hükümlerin uygulanması taleplerinin karşılanmadığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, davaya konu sözlerin anlamı ve söylenme amacı bir bütün halinde değerlendirildiğinde sözlerin eleştiri boyutunu aştığı ve muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte bulunduğu, sanık hakkında takdiri indirimin uygulandığı ve verilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelendiği anlaşılmış, ayrıca adli sicil kaydında engel sabıkası bulunan sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanamayacağı belirlenmiş ve bu yöndeki temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak;

1. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "14.06.2021 öncesi" yerine "25.06.2021 öncesi" olarak gösterilmesi,

2. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın vekalet ücretinin ödenmesi hususundan kaynaklanması ve vekalet ücretinin katılanın şahsi hakkı mahiyetinde olması karşısında, hakaret suçunun katılanın avukatlık göreviyle ilgisinin bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 125/2-1 maddesi yerine, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

3. Hakaret suçunun, haksız tahrik altında işlendiğinin kabulü karşısında, özel nitelikte olan ve daha lehe hükümler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29. maddesi ile hüküm kurulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR