Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/8133 K.2025/13363

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, olay anını gösterir kamera görüntülerinde şikayetçi.... tarafından sanığın ittirildiğinin görüldüğüne, sanık hakkında düzenlenen adli raporda sanığın basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığının belirtildiğine, tanık....'nin Mahkemece dinlenilmesi gerektiğine, şikayetçi beyanlarının somut deliller ile çelişkili olduğuna, soyut ve tutarsız şikayetçi beyanları ile mahkumiyet hükmü kurulduğuna, sanığın beraatine, aksi kanaatte ise 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi kapsamında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un "basit yargılama usulü" başlıklı 251/1. maddesinin birinci fıkrasında "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." hükmüne yer verilmiştir.

İncelenen olayda sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanarak verilen mahkûmiyet kararına sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümler uyarınca yargılama yapılarak şikayetçiler davet edilmeden ve ihtarlı davetiyeye karşın duruşmaya gelmemesi üzerine sanığın savunması alınmadan mahkumiyet kararı verildiği, sanık hakkında hakaret suçundan yargılama yapılarak,

eylemin aleni ortamda gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanmış olması karşısında, suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı 2 yılı aştığından basit yargılama usulünün uygulanamayacağı, bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 252/2. maddesi kapsamında ihtarlı davetiye çıkarılması yeterli olmadığından, sanığın duruşmada bizzat hazır edilmeyerek mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle, 5237 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR