Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9253 K.2025/13140

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince hüküm açıklanarak verilen mahkûmiyet kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, paylaşımın kim tarafından yapıldığının belli olmadığına, suça konu edilen yazının ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun’un “hakaret” başlıklı 125/1.maddesinde yer alan "... mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir." şeklindeki düzenleme ve sanığın hakaret eylemini kişisel sosyal medya hesabından gerçekleştirmesi karşısında, gıyapta hakaret suçunun ihtilat öğesinin ne suretle oluştuğu kanıtlarıyla birlikte açıklanıp tartışılmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule göre de, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekir. Dosya içerisinde bulunan davaya konu paylaşıma ilişkin ekran görüntüsünün incelenmesinde, anılan paylaşımın herkese açık seçeneği işaretlenmeden gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, aleniyet ögesinin nasıl oluştuğu tartışılmadan 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR