Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/9708 K.2025/16138

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; atılı suçu işlemediğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1.5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi ve somut olayda, sanığın ikrar içeren savunmasında hakaret eylemini nezarethanede gerçekleştiğini belirtmesi, mağdurların beyanlarında ve olay tutanağında eyleme ve eylemin nerede gerçekleştiği yönünden bir anlatıma yer verilmemesi karşısında; olayın polis merkezinin neresinde gerçekleştiği kararda gösterilip, aleniyet ögesinin ne şekilde oluştuğu açıklanmadan, sanığın cezasından ilgili kanun maddesi uyarınca artırım yapılması,

2.Sanığın, mağdurların kendisini darp ettiklerinden hakaret ettiğini savunması karşısında; dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR