Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/1336 K.2025/525

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Ödemiş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından, mahkumiyet kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği kararların yeniden incelenmesine ve lehine hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, katılanın aşamalarda değişmeyen istikrarlı anlatımları ve bu iddiasını katılan sanık ... A.'nın da doğrulaması, sanığın kendisine ait olduğunu kabul ettiği ses kaydı içeriğinden bu kaydın tesadüfen yapılan bir arama üzerine başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde oluşturulması nedeniyle hukuka uygun delil olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı hakaret ve tehdit suçlarını işlediği sabit görülmekle, hakkında mahkûmiyet kararları verilmesine ve mükerrir olması nedeniyle hapis cezalarının tercih edilmesi ile 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR