Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/2784 K.2026/4843

Yapılan ön incelemede sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, temyizin kapsamında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Pazar (Rize) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir. 2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1. maddesinin (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, polis memurlarının beyanlarına göre karar verildiğine, polis memurlarının haksız eylemlerinin dikkate alınmadığına, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, hakaret suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, katılan polis memurunun aşamalarda iddiasını tekrarlaması, tanık beyanları ve olay tutanağı karşısında, Mahkemenin mahkumiyet kararı verilmesine ilişkin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanık müdafiinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi karşısında, dosya kapsamından olayın, sokağa çıkma yasağının olduğu gün caddede gerçekleşmesi karşısında, bu yerin ne şekilde aleni sayıldığının tartışılması gerekirken, yetersiz gerekçeyle cezanın anılan Kanun maddesi gereğince artırılması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR