Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/5926 K.2024/12509

Başsavcılığının itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde. 5271 sayılı Kanun'un 308/1.maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı. Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2009 gün ve 2009/2318 Esas sayılı iddianamesi ile hükümlü ... hakkında kasten yaralama suçundan TCK' nın 86/2, 35, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış, Niğde

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/10/2010 gün, 2009/594 E - 2010/610 K sayılı ilamı ile TCK' nın 86/2, 35, 62/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının, Niğde Sulh Ceza Mahkemesinin 19/06/2008 gün, 2008/652 Esas - 2008/913 K sayılı ilamla verilen ve seçenek yaptırıma çevrilen mahkumiyeti tekerrüre esas kabul edilerek, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş, hükümlünün kararı temyizi üzerine Başsavcılığımızca düzenlenen 2011/50240 sayılı tebliğnamede mahkumiyet hükmünün onanması talep edilmiş, Yargıtay

4. Ceza Dairesinin 18/03/2015 gün, 2013/8759 Esas - 2015/24766 Karar sayılı ilamı ile hükmün istem gibi onanmasına karar verilmiştir. Mahkemesince infazda tereddüt nedeniyle gönderilmesi üzerine dosyanın yapılan incelemesinde, aşağıda yer verilen nedenlerle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesi uyarınca sanık lehine itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulması gerekmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ : İtiraz konusu, sanık hakkında 5237 s TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağına ilişkindir. Tekerrür müessesesi 5237 s TCK'nın 58. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre. (1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

Görüldüğü üzere, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için süre ve kesinleşme şartı ile birlikte, tekerrüre esas alınacak mahkumiyetin, hapis veya adli para cezasına ilişkin olması da zorunludur.

Bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, Niğde Sulh Ceza Mahkemesinin 19/06/2008 gün, 2008/652 Esas - 2008/913 K sayılı ilamla kasten yaralama suçundan eylemine uyan ve seçimlik ceza öngören TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca verilen ve 5 ay hapis cezasının TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca "bu cezanın yarısı kadar süre ile eşine şiddet içeren söz ve eylemlerde bulunmaktan men edilmesine" şeklindeki seçenek yaptırıma çevrilen mahkumiyeti tekerrüre esas kabul edilerek, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

Söz konusu mahkumiyetin TCK'nın 58/2. maddesi uyarınca hapis veya adli para cezasına ilişkin olmaması nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Bu nedenle mahkemenin sanık hakkında koşulları oluşmayan tekerrür hükümlerinin uygulanması hukuka aykırılık oluşturmaktadır. Açıklanan nedenlerle Yüksek Daire kararına karşı sanık lehine 5271 sayılı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.

SONUÇ VE İSTEM : Yukarıda açıklanan nedenlerle. 1. İtirazımızın KABULÜ ile, 2. Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18/03/2015 tarihli ve 2013/8759 Esas 2015/24766 Karar sayılı ONAMA kararının KALDIRILMASI, 3. Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/10/2010 tarihli ve 2009/594 Esas 2010/610 Karar sayılı sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün BOZULMASI,

4. İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, Arz ve talep olunur. Talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 58/2. maddesinde yer alan “ hapis veya adli para cezasına mahkumiyet halinde” ibaresi dikkate alındığında, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki mahkumiyetin ceza mahkumiyeti olması gerektiği anlaşılmaktadır.

Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, Niğde Sulh Ceza Mahkemesinin 19.06.2008 tarih, 2008/652 E. - 2008/913 K. sayılı ilamla kasten yaralama suçundan verilen 5 ay hapis cezasından çevrili 5237 sayılı Kanun'un 50/1-d maddesi uyarınca "bu cezanın yarısı kadar süre ile eşine şiddet içeren söz ve eylemlerde bulunmaktan men edilmesine" şeklindeki seçenek yaptırıma ilişkin mahkumiyet hükmü tekerrüre esas kabul edilerek aynı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi kanuna aykırı olduğu ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50/3. maddesindeki amir hüküm gereğince,

anılan maddenin birinci fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesi zorunluluğu gözetilmeden, hapis cezasına mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi gereği sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 18.03.2015 tarihli 2013/8759 Esas ve 2015/24766 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesi gereği sanığa verilen 25 gün hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek sanığın, 500,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, Adli para cezasının miktarı ve sanığın ekonomik durumu nazara alındığında taksitlendirilmesine ve mehil verilmesine yer olmadığı,