Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/7471 K.2025/8277

Yerel Mahkemenin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararı aleyhine sanık tarafından Mahkemeye sunulan eski hale getirme ve temyiz talebi mahiyetindeki 29.07.2024 tarihli dilekçe yönünden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42. maddesi gereğince talep hakkında karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde, talebin reddine ilişkin Mahkemesince verilen 19.07.2024 tarihli ek kararın hukuken yok hükmünde olduğu kabul edilerek ek karara yönelik sanığın temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanığın en son bildirdiği adresinde kendi imzasına tebliğ edildiği anlaşılmakla,

Sanığın yokluğunda verilip usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 29.07.2024 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği ve eski hale getirme isteminin şartlarının oluşmadığı, 1412 sayılı Kanun'un 305/1. maddesi gereği resen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın eski hale iade ve temyiz isteğinin,1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,