Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2024/8562 K.2024/17856

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, 17.02.2020, 02.02.2024, 26.02.2024 ve 28.03.2024 tarihli dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mâhkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda inceleme yapılması, tekerrür hükümleri ile lehe hükümlerin yeniden değerlendirilmesi ve kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/202 Esas 2016/203 Karar sayılı ilamının UYAP'tan yapılan kontrolünde, 26.02.2020 tarihinde kesinleşmenin usulsüz olduğuna dair ek karar verildiğinden, söz konusu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı; ancak adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilamların da bulunması nedeniyle ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşup oluşmadığı da değerlendirilerek bu hususun infaz aşamasında resen gözetilebileceği,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede isabetsizlik görülmemiştir.

IV. KARAR