Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2025/1033 K.2025/8419

İmar kirliliğine neden olmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 184/1, 62/1, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 24.200,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.03.2024 tarihli ve 2023/533 Esas, 2024/260 sayılı Kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2025 gün ve 2025/9687 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

5237 sayılı Kanun’un 49/2. maddesinde yer alan "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." şeklindeki ve aynı Kanunun 50/1-a maddesindeki "Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; a) Adlî para cezasına,... çevrilebilir." şeklinde yer alan düzenlemeler karşısında, sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 49/2. maddesinde " Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır."

Aynı Kanun'un 50/1-a maddesinde " Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına.... çevrilebilir" şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçunda hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının kısa süreli hapis cezası olmadığı ve 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür

III. KARAR