Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2025/1418 K.2025/12496

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hüküm temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, Anayasa'nın 40/2. maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 232/6. ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın ceza infaz kurumunda bulunması sebebiyle hükümde, ceza infaz kurumu aracılığıyla da temyiz dilekçesi verilebileceği kanun yolu açıklamasında belirtilmediğinden,

sanığın temyiz isteği süresinde kabul edilip, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun da bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin gerekçeli kararın, başka suçtan cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesine göre okunup anlatılması suretiyle tebliği gerekirken bu usûle uyulmadan yapılan 07.07.2011 tarihli tebliğ işleminin usulsüz olması ve kararın yöntemince kesinleşmediğinin anlaşılması karşısında;

sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 265/1. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1. maddesi gereği öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, anılan Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan mahkûmiyet kararının verildiği 24.06.2011 tarihinden itibaren gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR