Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2025/4415 K.2025/9886

Kanun’un 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu.

"Sanığın eylemlerinden sadece 29.04.2018 tarihli paylaşımının hakaret suçunu oluşturup diğer paylaşımlarının suç teşkil etmemesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı, sanık hakkında TCK'nın 299/1-2. maddesi uyarınca belirlenen temel cezanın anılan madde uyarınca artırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırılık oluşturmaktadır. " şeklindedir.

II. GEREKÇE

Sanık savunması, paylaşımlara ait ekran çıktıları ve tüm dosya kapsamına göre onama kararı isabetli görülüp Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE, 2. 5271 sayılı Kanun'un 308/3. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12.03.2025 tarihli ve 2022/8769 Esas, 2025/4850 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY Sanığın 29.04.2018, 19.04.2018 ve 12.01.2018 tarihlerinde farklı paylaşımlar yaptığı, Mahkemece bu paylaşımların Cumhurbaşkanına hakaret niteliğinde olduğu kabul edilerek sanık hakkında TCK 299/1. madde uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir.

Suç konusu paylaşımlar incelendiğinde 12.01.2018 ve 19.04.2018 tarihli paylaşımlarda yer alan ifadelerin onur, şeref ve saygınlığı rencide edici boyutta olmadığı, siyasi ağır nitelikteki kaba ve nezaket dışı paylaşım niteliğinde olduğu, bu nedenle sanık hakkında TCK 43/1. maddenin uygulanmasının hukuka uygun olmadığı düşüncesindeyim. Bu paylaşımlar Anayasamız 26. madde ve AİHS 10. madde ile güvence altına alınan ifade özgürlüğü kapsamında kalmaktadır. ...

Krallık kararında belirtilen, artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur.

İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz.

Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır. Yukarıda belirtilen nedenlerle, sanık hakkında TCK 43/1. madde uyarınca cezanın artırılması hukuka aykırı olup, değişik gerekçeyle itirazın kabulü yerine, itirazın reddi yönündeki sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.