KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2009/11503 E., 2010/958 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Şubat 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/07/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; manevi tazminat istemi yönünden davanın yargı yolu bakımından reddine, maddi tazminat yönünden hukuki yarar yokluğundan reddine dair verilen 02/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacıların manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının reddi ile kararın o bölümü onanmalıdır.
2-Davacıların maddi tazminata yönelik temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, manevi tazminat istemi yönünden mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; maddi tazminat istemi ise hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle, esastan reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.
Davacılar, davalı idarenin zor kullanılarak muayene için hastaneye götürme eylemi nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradıklarını belirterek istemde bulunmuşlardır.
Davacıların maddi ve manevi tazminat istemlerinin dayanağı aynı eylem olup davalı idarenin hukuka aykırı eylemine dayanıldığından, davacıların maddi tazminat istemleri yönünden de yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekir.
Yerel mahkemece açılanan yön gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, maddi tazminat istemleri yönünden işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2009/11503, K. 2010/958, 8 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama