KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2009/2249 E., 2010/777 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/11/2005 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davaanın reddine dair verilen 04/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı taraflarından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, haksız eylem nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuş, davalı da kararda gördüğü bir eksiklik nedeni ile mahkemeye verdiği tavzih dilekçesinin reddi üzerine ret kararını temyiz etmiştir.
Davalı tarafından, tavzih dilekçesinin reddi isteminin temyiz yoluyla incelenmesi istenmiş ise de dilekçenin hakim tarafından kaleme havale edildikten sonra temyiz peşin harcının alınmamış olduğu anlaşılmıştır.
Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 434. maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir.
Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir.
25/01/1985 günlü, Esas: 1984/5 ve Karar: 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteğinin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerekir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2009/2249, K. 2010/777, 3 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama