KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2009/5348 E., 2010/2642 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 11/12/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava; haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.
Davacının, davalılardan ... Spor Kulübü'nün işlettiği ve diğer davalı ...’ın işletme müdürü olduğu ... Otopark İşletmesi'nde iş sözleşmesi ile çalıştığı anlaşılmaktadır. Davalılardan işletme müdürü ..., silah zoru ile istifa dilekçesi imzalatarak davacının iş sözleşmesini sona erdirdiği gerekçesiyle ceza mahkemesinde yargılanmaktadır. Davacının, davalıları hasım göstererek açtığı işe geri dönme davasında tehdit altında alınan istifa dilekçesi nedeniyle iş sözleşmesinin feshinin geçersiz olduğu saptanarak davacının işe geri döndürülmesine karar verilmiştir.
Somut olayda, davacı ile davalılar arasında işçi-işveren ilişkisi bulunduğu dava konusu olayın davacının iş sözleşmesi gereğince çalıştığı dönemde gerçekleştiği anlaşılmaktadır.
Yerel mahkemece tarafların sıfatı, taraflar arasındaki hukuki ilişki ve uyuşmazlığın niteliği gözetilerek, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Yasası gereğince davaya bakmaya iş mahkemesinin görevli olduğu sonucuna varılıp mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2009/5348, K. 2010/2642, 11 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama