Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2009/6344 K.2010/2966

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/09/2008 gününde verilen dilekçe ile tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 05/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, harici araç satımına dayalı mülkiyetin ve hukuki sorumluluğun kime ait olduğunun saptanması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, trafik sicilinde adına kayıtlı aracı noterlikte yapılmayan sözleşme ile davalıya sattığını, davalının aracı kendi adına tescil ettirmemesi nedeniyle aracın vergileri ile cezalarını ödemek zorunda kaldığını belirterek, araç mülkiyetinin ve vergi borcu ile cezalar yönünden hukuki sorumluluğun davalıya ait olduğunun saptanmasını istemiştir.

Yerel mahkemece, 2918 sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın 20/d maddesinde belirtilen yönteme uygun bir satış işlemi bulunmadığı gerekçesiyle istem reddedilerek, davalı yararına nispi vekalet ücreti takdir edilmiştir.

Dava, tespit istemine ilişkin olup karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin yargı yerlerinde yapılan ve konusu para olmayan veya para ile değerlendirilemeyen hukuki yardımlarda ödenecek ücretlere ilişkin İkinci Kısım'ın İkinci Bölüm'ünde yer alan düzenleme gereğince, davalı taraf yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, davalı yararına maktu vekalet ücreti yerine nispi vekalet ücreti takdir edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.