Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2009/7116 K.2010/7364

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 21/09/2006-18/11/2008 gününde verilen dilekçeler ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... vekili Avukat... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, haksız eylem sonucu uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12. maddesi gereğince Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Belirlenen bu ücret Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre tespit edilen ücretten az olamaz.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın konusu para ile değerlendirilebilir nitelikte olduğuna göre, yerel mahkemece maddi tazminat isteminin reddedilen bölümü üzerinden davalı yararına nispi avukatlık ücreti hesap ve takdir olunması gerekirken davalı yararına avukatlık ücreti takdir edilmemiş olması;

b)Eldeki dava ile birleştirilen davanın davacıları Şükrü Korkmaz ile Zehure Tumpçu tarafından açılan davada faiz istenmediği halde Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 74. maddesinde yer alan istem ile bağlılık ilkesine aykırı olarak o dosyada kabul edilmesi istenen tazminatlara da faiz yürütülmüş olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.