Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2009/8742 K.2010/4489

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 28/05/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacının sürücüsü olduğu araç ile davalı idareye ait aracın çarpışması nedeniyle, davacı, 25 gün iş ve gücüne engel olacak biçimde yaralanmıştır. Öğretmen olan davacı, yaralanması nedeniyle toplam 4 ay daha istirahat raporu aldığını, bu süredeki aylıklarını aldığı halde ek ders ücretlerini alamadığını belirterek, manevi tazminat ile birlikte alamadığı ek ders ücretlerinin de davalıdan alınmasını istemiştir.

Yerel mahkemece, davacının çalıştığı okuldan gönderilen yazıya göre alamadığı bildirilen 1.710,00 TL ek ders ücretinin, davalının kusuru oranına düşen 427,00 YTL’nin davalılardan alınmasına karar verilmiştir.

Ek ders ücretleri davacının geliri arasında bulunmakla birlikte sürekli olan bir gelir olmayıp ancak eylemli çalışma karşılığı ödenen bir ücrettir. Davacının bu ücreti hak edebilmesi, eylemli olarak fazla çalışmasına bağlı olup her dönem mutlaka ödeneceği kesin olan bir ücret değildir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, ek ders ücretine göre tazminat hesaplanması doğru olmadığından kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.