KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2010/1611 E., 2011/1104 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
320 kelime·2 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/05/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/09/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.
Davacı, yaralaması nedeniyle çalışamadığını belirterek davalının maddi tazminat ile de sorumlu tutulmasını istemiş, yerel mahkemece davacının beş ay iş ve güçten kaldığı benimsenerek, belirlenen 1.116,10 TL maddi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.
Dosyadaki belgelerden, davacının hatalı sollama yaparak davalının tehlike atlatmasına yol açması üzerine davalının davacıyı yaraladığı, ceza davasında davalıya verilen cezadan bu nedenle kışkırtma (tahrik) indirim yapıldığı anlaşılmaktadır.
Dava konusu olayların gelişimi ve eylemin gerçekleşme biçimine göre davacının da kusurlu olduğu görüldüğünden, kabul edilen maddi tazminat tutarından bölüşük (müterafik) kusur nedeniyle indirim yapılmamış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2010/1611, K. 2011/1104, 3 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama