KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2010/8014 E., 2011/9328 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Eylül 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Davacı ... ... ve diğerleri vekili Avukat ... ... tarafından, davalı EGO Genel Müdürlüğü aleyhine 05/01/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası sonucu artan maluliyet oranı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, manevi tazminat istemi ile maluliyetin artması nedeniyle ve bakıcı giderine ilişkin maddi tazminat istemlerinin reddine, tedavi giderine ilişkin istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava dilekçesinde tazminat istemleri incelendiğinde, maluliyet artışı nedeniyle 100,00-TL, bakıcı gideri olarak 50,00-TL, ilaç gideri olarak 50,00-TL olmak üzere toplam 200,00-TL maddi tazminatın hüküm altına alınması istenmiştir. Davacılar vekili 24.12.2007 tarihli dilekçesi ile diğer tazminat istemlerine ilişkin miktarları tekrar ederek maluliyet artışına ilişkin tazminat talebini 1.661,57-TL olarak ıslah etmiştir. Mahkemece tedavi giderine ilişkin maddi tazminat istemi 3.683,30-TL olarak hüküm altına alınmış diğer istemlerin reddine karar verilmiştir. Şu durumda, davacının tedavi giderine ilişkin istemi dikkate alındığında talepten fazlasına hükmedilmiş olması HUMK’nun 74. maddesine aykırıdır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2010/8014, K. 2011/9328, 21 Eylül 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama