Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/11166 K.2012/13394

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat .... tarafından, davalı A....İnş. Mob. Konf. Kuy. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. ve diğeri aleyhine 22/01/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 03/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası sonucu desteğin vefat etmesinden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu olayda, davacıların babaları olan ..., davalı ...'ın sevk ve idaresindeki aracın pazar yerinde geri geri gelirken altında kalması sonucu yaşamını yitirmiştir. Davacılar, ölüm nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Mahkemece, desteğin esnafa ve kredi kartına olan borcunu davalı tarafın ödemesi ve ayrıca davacıların ölüm olayından önce babaları ile yeterince ilgilenmemesi nedeniyle manevi tazminat talep edemeyecekleri gerekçesiyle, manevi tazminat istemleri reddedilmiştir.

Davacıların manevi tazminat istemleri, BK. 47. maddesi hükmüne dayanmaktadır. Sözü edilen maddede açıklıkla, “ölenin ailesine” manevi tazminat verilebileceği düzenlenmiştir. Şu durumda, ölenin ailesinin manevi zarar gördüğü yasa koyucu tarafından kabul ve benimsenmiştir. Ailenin, kişinin yaşamındaki önemli ve üstün yeri göz önünde tutulduğunda; ölüm halinde, geride kalan aile üyelerinin manevi tazminat isteminde bulunabilmeleri yaşam deneyi kurallarına da uygundur.

Yasanın açık hükmü karşısında, ölenin çocukları, anne-babası ve kardeşleri; ölüm nedeniyle, ayrıca manevi zarara uğradıklarını kanıtlama yükümlülüğü altında dahi değillerdir. Açıklanan nedenler karşısında, mahkemenin, çocukların ölüm olayından önce babaları ile yeterince ilgilenmemeleri nedeniyle bu davacıların manevi tazminat istemlerinin reddine ilişkin gerekçesi yasanın açık hükmüne aykırılık oluşturmaktadır.

Mahkemenin ret gerekçesi ancak manevi tazminatın miktarını tayinde etkili olabilir. Kaldı ki, dosya kapsamına göre davacıların, ölmeden önce

babaları ile yeterince ilgilenmedikleri hususu da ispatlanmış değildir. Adı geçen davacılar yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmelidir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.