KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/15789 E., 2013/1703 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 09/09/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 03/03/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 05/02/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı adına gelen olmadı.
Karşı taraftan davacı kurum vekili Avukat .... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, haksız eylemden kaynaklanmakta olup; davalı, tacir sıfatını taşımamaktadır. Şu durumda, maddi tazminat miktarına yasal faiz yürütülmesi gerekir. Diğer yandan, davalının sanık sıfatıyla yargılandığı ceza mahkemesinde, zimmete geçirilen paranın ödetilmesine de karar verilmiş olup; tahsilde tekerrür olmamak üzere hüküm kurulması gerekir. Mahkeme kararı, açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiştir. Ancak, bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmediğinden; kararın, HUMK'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/15789, K. 2013/1703, 5 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama