Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2013/9947 K.2014/5652

Davacı V.. M.. vekili tarafından, davalı C.. T.. aleyhine 05/10/2010 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a-Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 417. (01/10/2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 326/2.) maddesi gereğince; kural olarak yargılama giderleri, davadaki haklılık oranına göre haksız çıkan tarafa yükletilir.

Mahkemece, maddi ve manevi tazminat istemi kısmen kabul edilmiş ve davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin bir kısmı hakkında kabul ve ret oranına göre karar verilmiş olmasına rağmen yargılama giderlerinden olan keşif ve bilirkişi ücretlerinden yargılama giderleri bölümünde bahsedilmeyerek bu kalem yargılama giderleri hüküm altına alınmamış olması usul ve yasaya aykırıdır.

b-Mahkemece istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiş olduğundan kabul ve ret edilen tutarlar yönünden yargılama giderlerinden olan vekalet ücretine davalı yararına hükmedilmiş ise de, eldeki davada davalı kendisini vekil ile temsil ettirmediğinden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Şu durumda, mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereğince, yargılama giderlerine hükmedilmesi ve kendisini vekille temsil ettirmeyen davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, anılan yasal düzenlemeler gözetilmeden yukarıda yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekir ise de, belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

3-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; davacı taraf haksız eylem nedeni ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş ve mahkemece maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, kabul edilen maddi ve manevi tazminat istemleri yönünden davacı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmiştir.

Mahkemece maddi tazminat istemi yönünden kabul edilen maddi tazminat miktarı üzerinden davada kendisini vekil aracılığı ile temsil ettiren davacı yararına Tarife'nin 12. maddesindeki düzenlemeler dikkate alınarak nisbi vekalet ücreti takdir edilmesi gerekir.

Manevi tazminat yönünden ise; karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin manevi tazminat davalarında vekalet ücretini düzenleyen 10/1. maddesi düzenlemesi dikkate alınarak vekalet ücreti takdir edilmesi gerekir.

Bu istemler yönünden vekalet ücreti takdir edilirken ücret tarifesinin 12/2. maddesinde "Şu kadar ki asıl alacak miktarı 3.333,33 TL’ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücrettir. Ancak bu ücret asıl alacağı da geçemeyecektir." hükmü nazara alınmalıdır.

Bu durumda, mahkemece yapılması gereken, kendisini vekille temsil ettirmiş olan davacı yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 10/1 ve 12/1 ve 2. maddesine göre reddedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarına göre belirlenen vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair karar vermektir.

Mahkemece bu yönün gözetilmemiş olması doğru değilse de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nun 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.