Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/12084 K.2015/9896

Davacı A.. E.. vekili Avukat Haluk tarafından, davalı O.. Ö.. aleyhine 04/06/2013 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının zedelenmesi nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava haksız eyleme dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, isteminin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, 12/06/2011 tarihli genel seçimlerde İstanbul milletvekili olarak seçildiğini ve üyesi olduğu Kamu İktisadi Teşebbüsleri Komisyonu'nun 25/03/2013 tarihli toplantısında davalının kendisine hitaben ''...ben bakınca vururum!'' diyerek tehditte bulunduğunu belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, tazminat istemine konu sözlerin sarfedilmesine davacının sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının sarf ettiği sözlerin gergin ortamda davacıya cevap mahiyetinde söylendiği, manevi tazminat şartlarının oluşmadığından bahisle isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, TBMM Tutanak Hizmetleri Başkanlığı'nın 23/05/2013 tarihli KİT Komisyonu toplantı tutanağına göre, İstanbul milletvekili olan davacının KİT Komisyonu üyesi olarak görev yaptığı 23/05/2013 tarihli toplantı sırasında, aynı komisyon üyesi Siirt milletvekili olan davalının davacıya hitaben "Bela isteme benden ya! Adama bak...Böyle bakarsan vururum ya. Ne bakacağım sana ya!.....Ne bakacağım sana ya! Adama bak, ben bakarsam vururum ya!....Ben bakınca vururum! Dediği anlaşılmıştır.

Dava konusu konuşmalarda, davalının, davacıya hitaben "ben bakarsam vururum ya!....Ben bakınca vururum!" şeklindeki sözleri ile davacıyı tehdit eylemi sabit olduğuna göre, davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün, bu nedenle bozulması gerekmiştir.