Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/12690 K.2015/11055

Davacı Y.. B.. vekili Avukat Zeynep tarafından, davalı M.. Y.. aleyhine 25/04/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, Ç. Gazeteciler Derneği Başkanı olarak görev yaptığını, aynı dernekte üye olan davalı tarafından www....com isimli web sitesindeki yazısı ile 23/03/2013 tarihli kaleme alınan “E...” başlıklı yazısında yer alan ifadelerin kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının başkan olduğu dernekte üye olduğunu, dernek seçimlerini de içeren süreci mizah içeren bir dille eleştiri tarzında yazı yazdığını, ifadelerinde, basın özgürlüğü sınırları içerisinde kaldığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının eleştiri sınırlarını aşacak şekilde bilgi verme ve kamuoyunu bilgilendirme amacının ötesinde davacının kişilik haklarının ihlal edildiği kanaatine varılarak istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Somut olaya gelince; Ç. Gazeteciler Derneği üyesi olan davalı, dernek seçimlerine ilişkin dava konusu köşe yazısının kaleme alındığı yazıda bu seçim çalışmaları ile ilgili davacıya yönelik olarak “S.” ve diğer benzetmeler ile mizahi bir dil kullanılarak davacının çalışmalarının eleştirildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece, dava konusu yazı bir bir bütün olarak ele alındığında güncel ve kamu oyunun ilgisine haiz olup eleştiri sınırları içerisinde kaldığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, haber ve yazıda kullanılan mizahi ifadelerin gazetecilik tekniği gereği çarpıcı olması için abartılı bir dil kullanıldığı, bu durumun ayrıntı boyutunda kalıp davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.