Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/16722 K.2015/1220

İDARİ YARGILAMA USULÜ KANUNU (İYUK) (2577) Madde 2

"İçtihat Metni" Davacı A.. K.. vdl vekili Avukat A.. G.. tarafından, davalılar DSİ Genel Müdürlüğü vdl aleyhine 07/03/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu nedeniyle davanın reddine dair verilen 05/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacıların, davalı DSİ Genel Müdürlüğü'ne yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların, diğer davalılara yönelik temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararların ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, İdare Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, müşterek çocukları olan S.. K..'nın, davalılar tarafından işletilen hidroelektrik santralinin sulama kanalına düşmesi sonucu vefat ettiğini belirterek, olayda sorumlulukları bulunan davalılardan tazminat isteminde bulunmuşlardır.

İdari yargı yerlerinde açılacak davalarda husumetin kimlere yöneltileceğine ilişkin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 2. maddesi gereğince, idari yargı yerlerinde ancak ilgili idare kurumu dava edilebilir. Bu yasal düzenlemeye göre, gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine İdare Mahkemelerinde dava açılamaz.

Şu halde, özel hukuk tüzel kişileri aleyhine açılan eldeki davanın görüm ve çözüm yeri idari yargı olmayıp adli yargı yeridir. Mahkemece, açıklanan yön gözetilmeden, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.