KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2014/2958 E., 2014/5432 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mart 2014
- Mahkemesi
- Pınarhisar Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 03/04/2013
- Numarası
- 2010/174-2013/49
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Davacı M.. B.. vekili Avukat A..T.. vd. tarafından, davalılar B.. B.. vdl. aleyhine 21/12/2010 gününde verilen dilekçe ile kurum zararının tazmini istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine dair verilen 03/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, kurum zararının tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece; davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz olunmuştur.
Davacı, davalıların askeri kantin işletmesinden sorumlu oldukları dönemde yapılan usulsüzlükler nedeniyle oluşan hazine zararının davalılardan tahsilini istemiştir.
Bir kısım davalılar zamanaşımı itirazında bulunarak, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davalılar hakkında iddianamenin düzenlendiği tarih olan 23/09/2002 tarihinde en geç fiil ve failin öğrenildiği, bu tarihten itibaren dava tarihinde yürürlükte olan kanun hükmüne göre 1 yıl içinde davanın açılmadığı, hatta ceza zamanaşımı süresi içinde de davanın açılmadığı belirtilerek davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.
Haksız eyleme dayalı tazminat davalarında olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunun 60/1. maddesine göre öngörülen zamanaşımı süresi fiil ve failin öğrenilmesinden itibaren 1 yıl ve her halükarda 10 yıldır. BK 'nun 60. maddedeki süre zamanaşımı süresi olup, Mahkemece sürenin hak düşürücü süre olarak nitelendirilerek davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Zamanaşımı definin incelenip değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2014/2958, K. 2014/5432, 31 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama