Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/3606 K.2014/5622

Davacı A.. G.. vekili Avukat M. Ş. tarafından, davalı T.. A... aleyhine 20/07/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın yargı yolu bakımından görevsizliğine dair verilen 10/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, yargı yolu yönünden görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı kurumun elektrik direği geçirmek suretiyle tarladaki ürününe zarar verdiğini iddia ederek maddi tazminat istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

6762 sayılı Türk Ticaret Yasası'nın 18. maddesinde; kendi kuruluş yasaları gereğince özel hukuk hükümlerine göre idare edilmek veya ticari biçimde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin tacir sayılacakları belirtilmiş; aynı Yasa'nın 12/11. maddesinde de, su, gaz, elektrik dağıtma, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin ticarethane sayılacakları düzenleme altına alınmıştır.

TEİAŞ, 233 sayılı kanun hükmünde kararnamenin 3. maddesine ve 20/02/2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 02/03/2001 tarihinde yürürlüğe giren 05/02/2001 tarih ve 2001/2026 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca TEAŞ; Türkiye Elektrik İletim AŞ (TEİAŞ), Elektrik Üretim AŞ (EÜAŞ) ve Türkiye Elektrik Ticaret ve Taahhüt AŞ (TETAŞ) unvanlarında, anonim şirket statüsünde, üç ayrı iktisadi devlet teşekkülü şeklinde teşkilatlandırılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince davalının çalışmalarının özel hukuk hükümlerine bağlı bulunduğu ve tacir sıfatını taşıdığı kabul edilmelidir. Davalının, haksız eylem niteliğindeki tutumundan kaynaklanan uyuşmazlığın da, adli yargı yerinde çözümlenmesi gerekir. Bu yöndeki yargısal uygulamalar yerleşiktir (Hukuk Genel Kurulu'nun 21/09/1983 gün ve 1980/11-2721, 1983/823; 29/11/1995 gün ve 1995/11-647, 1995/1043 sayılı kararları).

Mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalı yönünden işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle davalı yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.