KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2014/3967 E., 2014/5148 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2014
- Mahkemesi
- İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 10/12/2013
- Numarası
- 2013/294-2013/557
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Davacı D.. Apartmanını temsile yetkili olanlar L.. H.. vd vekili Avukat T.. A.. tarafından, davalı L.. Nak. İnş. Ltd. Şti. aleyhine 30/05/2013 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın aktif husumet yokluğundan reddine dair verilen 10/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, davalı şirket tarafından yapılan kazı çalışması sırasında verilen zararın tahsili istemine ilişkindir.
Yerel mahkemece, apartman yönetimi adına yöneticinin dava açma ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle aktif husumet yokluğundan davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Ana gayrimenkulün genel yönetiminden doğan uyuşmazlıklarda kat maliklerinin verdiği yetki uyarınca yöneticinin dava açabileceği kabul edilmelidir. Uyuşmazlık genel yönetimden doğmuyorsa yöneticinin kural olarak dava hakkı yoktur. Ancak, apartmanın genel yönetimiyle ilgili olmayan hususlarda yönetici; kat maliklerinin kendisine temsil yetkisi vermeleri halinde temsilci sıfatı ile dava açabilir.
Dosya kapsamından, D.. Apartmanı temsile yetkili yönetim kurulu başkanı L.. H..ve yönetim kurulu başkan yardımcısı Y..İ.. tarafından açılan davada davalı şirket tarafından verilen zararın tahsili istenmiştir.
Kat malikleri kurulunca davacılara bu konuda temsil yetkisi verilip verilmediği şayet yetki verilmemişse bu konudaki eksikliğin giderilmesi için mahkemece süre verilmeli ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2014/3967, K. 2014/5148, 26 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama