Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2014/4014 K.2014/7399

Davacı ... A.Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vd. aleyhine 29/01/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Mahkemece 1.697,77 TL'nin ödetilmesine yönelik verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiş, kararın miktar itibari ile kesin olduğu gerekçesi ile temyiz istemi 12/02/2014 günlü ek karar ile reddedilmiştir. Davacı 5.805,74 TL'nin ödetilmesi isteminde bulunmuş olup istemin reddedilen tutarı, karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 1.820 TL'nin üzerinde olması nedeni ile davacının temyiz isteminin reddine ilişkin verilen ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilerek temyiz incelemesine geçildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirket tarafından diğer davalı ... adına yapılan alt yapı çalışmaları sırasında kendisine ait telefon kablolarına zarar verildiğini iddia ederek uğradığı maddi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, istemin kabulüne ilişkin verilen kararın Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 2012/61-2012/7631 Esas Karar sayılı ilamı ile “...davacının kendi çalıştırdığı işçilere ve araç sürücülerine ödediği ücretler ile araçların yakıt giderlerine, bir başka deyişle genel idare giderlerine ilişkin olduğu anlaşılan harcamalarında zarar kapsamına dahil edilmesi doğru olmadığından...” bozulması üzerine yeniden yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi gereğince maddi tazminatın kapsamı gerçek zarar ile sınırlıdır.

-/- -2- 2014/4014-2014/7399

Dosya kapsamından, davalıların haksız eylemi ile davacının maddi zarara uğradığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek gerçek zarar kapsamına dahil olmadığı bildirilen davacının kendi çalıştırdığı işçilere ve araç sürücülerine ödediği ücretler ile araçların yakıt giderlerinin zarar kapsamından indirilmesi için bilirkişi görüşüne başvurulmuş olup, bilirkişi heyeti davacının işçilik ve vasıta giderleri yanında işletme zararını da isteyemeyeceği gerekçesi ile bu kalem zararı da indirerek rapor hazırlamışlardır. Mahkemece söz konusu rapor hükme esas alınmıştır.

Mal varlığına yönelik haksız eylemlerde gerçek zarar, mal varlığının haksız eylemden önceki durumuna gelmesi, bir başka anlatımla haksız eylem meydana gelmemiş olsa idi ne durumda olacak ise o duruma getirilmesi için gerekli olan tutardır. Bu durumda mal varlığında meydana gelen fiili eksilmenin yanında haksız eylem meydana gelmese idi mal varlığında meydana gelecek olan artış ya da yoksun kalınan kar da gerçek zarar kapsamına dahildir.

Şu durumda, davacının dava konusu haksız eylem meydana gelmese idi mal varlığında meydana gelecek artışı ifade eden yoksun kaldığı karın ödetilmesi istemine yönelik olan telefon hatlarının işletilememesinden dolayı işletme zararına ilişkin istemi hakkında yanılgılı değerlendirme ile isteğin reddine karar verilmiş bulunması doğru değil ise de anılan bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK nun 438/son maddesi uyarınca işletme zararı olarak hesaplanmış bulunan 281,52 TL'nin maddi zarara eklenerek kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.