Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/8229 K.2015/13967

Davacı N.. S.. tarafından, davalı F.. Ö.. aleyhine 08/09/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 25/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem zamanaşımı nedeni ile reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının ".. " demek suretiyle hakaret ettiğini, bu eylemi nedeniyle davalının cezalandırıldığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, haksız eylemin 22/09/2010 tarihinde gerçekleştiği, davanın ise 08.09.2014 tarihinde açıldığı, TBK'nın 72. maddesinde öngörülen iki yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Zamanaşımı, bir hakkın varlığını ortadan kaldıran bir olgu olmayıp ancak istenebilirliğine engel oluşturan bir defidir. Def'i, davalının borçlu olduğu bir borcu özel bir nedenle yerine getirmekten kaçınmasına imkan veren bir haktır. Davalının bu haktan yararlanabilmesi için def'iyi açıkça süresinde ileri sürmesi gerekir. Davalı bir def''i olan zamanaşımını açıkça ileri sürmemişse, hakim zamanaşımı def'inin varlığını öğrense bile bunu kendiliğinden gözetemez.

Şu durumda, mahkemece davalı tarafından zamanaşımı defi ileri sürülmemesine karşın davanın zamanaşımından reddine karar verilmiş olması isabetli olmamış, kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.